Artikelen

De Honderd Deuren

Bovenop een rots op een Grieks eiland staat een wonderschone kerk. Een kerk met honderd deuren. Het zijn allemaal verborgen deuren. De kerk is gebouwd door een leerling-architect. Als de kerk voltooid is laat de leerling zijn werk zien aan de meester-bouwer. Daartoe beklimmen zij de koepel.

De leerling heeft zichzelf overtroffen met dit bouwstuk. De meester wordt door een vlaag van jaloezie overvallen. Hij geeft de leerling een duw zodat hij naar beneden stort. De leerling grijpt in zijn val nog net de enkel van de meester. Samen vallen zij in de afgrond. Alleen zij kennen de plaats van de honderd deuren; niemand anders.

Slechts negenennegentig van de honderd deuren zijn ooit gevonden. Een oude herder vertelt een verhaaltje aan een bezoeker: “… onze kerk dicteert het mysterie van een mensenleven. Het verhaal van de leerling-architect en de meester-bouwer is een sprookje. Een sprookje is ondergeschikt aan een mysterie.

De Honderd Deuren-kerk onthult met zijn naam een mooie waarheid: ieder mens moet in zijn leven een groot aantal deuren door. Een mens moet beslissingen nemen, uiteenlopende ontwikkelingen doormaken, hij komt van de ene sfeer in de andere …
In totaal telt een mensenleven precies honderd deuren. Nu wil de waarheid dat negenennegentig van die honderd deuren vrij gemakkelijk te onderscheiden zijn. Die negenennegentig deuren staan voor overgangen die, als je geen slecht mens bent, nauwelijks problemen hoeven op te leveren.

Maar dan is er nog een deur … een van de honderd deuren is een verborgen deur. Hierachter bevindt zich iets … een groot geheim. Ieder mens moet voor zichzelf uitvinden of hij op zoek mag gaan naar die deur. Heel soms loopt iemand er per ongeluk tegenaan. Eenmaal oog in oog met de honderdste deur rest er nog één grote vraag: mag je hem doorgaan of moet je hem voor altijd dicht laten? Het gezicht van de herder barstte open in een ontwapenende grijns. “Dat is wat ik hier in de heuvels heb uitgedacht.”

“Het is natuurlijk de dood”, zei de bezoeker … “of anders God, … of het Licht”.
De herder schudde zijn hoofd. “Je moet begrijpen dat de verborgen deur zelden de laatste deur is. En het is geen raadsel dat ik je heb willen voorleggen, het is de waarheid …”

(vrij naar Honderd Deuren van Maria Stahlie)

Reageer op dit bericht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Don`t copy text!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang gratis een mystiek e-boek

Schrijf je nu in voor onze maandelijkse nieuwsbrief. Dan blijf je niet alleen gemakkelijk op de hoogte van interessante artikelen, nieuwe cursussen en leuke acties, maar ontvang je ook tijdelijk het exclusieve mystieke ebook 'De Tempel der Mensheid'.