Artikelen

Een gesprek tussen Licht en Duisternis

Een gesprek tussen Licht en Duisternis 1

Lang geleden, in een wereld voor onze wereld en een tijd voor onze tijd, zaten de twee broers Licht en Duisternis even bij elkaar voor een korte pauze tussen hun drukke werkzaamheden door. Iets hield Duisternis al een tijdje bezig en hij vond dit het goede moment om het er met Licht over te hebben.

Duisternis: Broer Licht, klopt het dat wijze mensen de zintuiglijke wereld waarin ze leven vergelijken met mij. Dat ze deze wereld de diepste duisternis noemen?

Licht: Dat klopt inderdaad, broeder Duisternis.

Duisternis: En klopt het dat ze in de zintuiglijke wereld op zoek gaan naar jou?

Licht: Ja, Duisternis, dat klopt ook?

Duisternis: Maar jij, het Licht, schijnt toch in deze wereld uitbundig en vol. Licht is toch overal en alom?

Licht had wel door dat Duisternis met iets zat. Hij wist dat door even stil te zijn Duisternis de vraag ging stellen waar het hem eigenlijk om ging.

Duisternis: Waarom vinden de mensen jouw positief en mij negatief?

Licht: Iets kan pas licht geven wanneer de ruimte er om heen donker is. Jij bent nodig zodat mensen mij kunnen vinden. Maar een kaarsvlam valt weg wanneer je deze voor de zon houdt. Mijn aanwezigheid verjaagt jouw aanwezigheid.

Duisternis: Maar waarom zou ik verjaagd moeten worden? Duisternis heeft net als Licht een functie. Ik ben wat ik ben, noch goed, noch slecht. Licht en donker bestaan bij de gratie van elk naast en met elkaar. We kunnen niet zonder elkaar.

Licht: Duisternis wordt automatisch verjaagd wanneer er Licht is. Omdat, zonder in goed of slecht te praten, het ene verdwijnt wanneer het andere verschijnt.

Duisternis: Licht en donker dansen samen in een spel en ritueel van bewustwording tot bewustzijn. Mensen hebben mij nodig voor groei zodat ze jou beter leren waarderen. Zodat ze beter de schoonheid van licht, schaduw en donker leren kennen. Het donker van een baarmoeder geeft leven, de donkere aarde ook en de duistere nacht brengt rust en kust het licht bij het ochtendgloren.

Licht: Hoe goed en nuttig een baarmoeder is, het is niet de bedoeling dat het kind daarin teruggaat. Hoe goed de aarde ook was voor het zaadje, hij dient als plant of boom naar het licht te groeien en niet gefocust op de aarde te blijven. De nacht is mooi en goed, maar zij verdwijnt wanneer de zon opkomt. Dag en nacht kunnen niet samengaan.

Het is goed om de schaduw te zien en te waarderen. Maar deze kan er niet zijn zonder de zon die deze creëert. Verdient de schaduw dan waardering, of het licht dat die schaduw toont? En als het licht in volle kracht schijnt, zonder zintuiglijk object ertussen, dan dienen schaduwen te verdwijnen.

Duisternis: Hoe hoog een boom uit een zaadje ook groeit, hij zal bronverbonden moeten blijven, geworteld in de donkere aarde. Rijke zwarte aarde vol leven en organismen.

Licht: Dat klopt inderdaad. De baarmoeder en de aarde zijn voedend. Zonder hen beiden is er geen leven. Maar je benadeelt een kind en een boomzaadje wanneer je zegt dat de duisternis van de baarmoeder en de donkere aarde goed voor ze zijn. Een boomzaadje en een kind gaan zelfs dood wanneer ze niet richting het licht gaan. Dus tegen mensen zeggen dat de duisternis waarin ze leven mooi en goed is, is deze mensen een doodvonnis opleggen.

Daarom zijn er wijze mensen, ook wel geneesheren der liefde genoemd, die tegen de mensen zeggen: “Ja, het is inderdaad heel fijn en warm die duisternis, maar daar ligt niet je voltooiing. Je moet je blik wenden naar het Licht en daar naar toe bewegen. Doe je dat niet dat zal die fijne en warme duisternis je dood zijn. Dan sterf je voordat je geboren bent”.

Duisternis: Maar een ander wijs mens heeft eens gezegd: “Richt je op het licht maar verstop je niet voor het duister”. Wij zijn toch beiden waardevol? We zijn toch beiden mooi? Slechts het licht verheerlijken zou het duister tekort doen, want het een is nodig en het ander ook. Voordat de Ene ons scheidde, was er geen dualiteit maar eenheid.

Nu denken of voelen de mensen in licht en donker. En verheerlijken ze jou en beschimpen mij. Doen ze dan niet het geheel te tekort? De totaliteit, het Al, de Almacht of Schepping, Universum of Heel-Al, hoe je het ook wil noemen, denkt niet in dualiteit. Het Al ziet licht en donker als een. Een van het zelfde. De Geest als Bron van het ongemanifesteerde.

Ver voorbij dualiteit, ver voorbij stoffelijkheid en materie, is er eenheid, ondeelbare eenheid en daar vloeit alles samen, lost alles op, tot heelheid, heiligheid. Daar wordt Gees/Logos vlees, maar dan wel in een werkelijk ondeelbare eenheid. Tot die tijd worstelen de mensen hier in dualiteit. Tot die tijd denken en voelen ze in tegenstellingen zoals licht en donker, die er naar mijn bescheiden inzicht en gevoel in het geheel niet zijn. Dat is illusie.

Licht wist dat ze bij het moment waren aangekomen dat hij Duisternis een ongemakkelijke waarheid moest vertellen.

Licht: In de Bron is er inderdaad niets. Niet ik, maar ook niet jij. Daar is Eenheid. Dualiteit is misschien een illusie, maar wel een illusie die voor mensen een werkelijkheid heeft. Jij bent net als ik ook een illusie. Maar jij bent een illusie zonder werkelijkheid. Jij ontstaat door de afwezigheid van mij. Jij hebt geen bestaan van jezelf. Wanneer ik er ben, dan ben jij er niet. Maar wanneer jij er bent, ben ik er ook nog steeds.

Ik *ben* en jij *wordt*. Jij bestaat niet echt. Jij bent een illusie in een illusie. Jouw nut is dat via jou mensen mij leren kennen. Jij omhelst mensen met jouw duisternis. Jij ontneemt mensen hun zicht. Mensen zien doordat er licht valt in hun ogen. Pas wanneer ze zich van jou afwenden, kan er licht in hun ogen vallen waardoor ze kunnen zien. Wanneer het licht de duisternis verdrijft zien mensen vele vormen en vele kleuren. Door zich van jou af te wenden maken mensen een kans de waarheid te zien.

Duisternis zweeg. Zijn broer Licht had gelijk. Ja, hij was nodig. Ja, hij was mooi. Ja, hij kon het verschil maken. Maar niet ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Zijn bestaan was nodig om de mensen te wijzen naar het Licht. Hij voelde diep van binnen dat hij daar vrede mee had.

Net toen Licht weer verder wilde gaan met shinen kwam hun zusje Schaduw aangelopen: “Hoi, lieve broers, houden jullie nog een beetje van me!”

 

Een gesprek tussen Licht en Duisternis 2

3 reacties op “Een gesprek tussen Licht en Duisternis

  1. Avatar

    De duisternis is de aarde waarop de eik mag groeien en bloeien. Wanneer de eik dat beseft, voelt hij een intense dankbaarheid voor de duistere aarde die hem dagelijks voedt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Don`t copy text!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang gratis een mystiek e-boek

Schrijf je nu in voor onze maandelijkse nieuwsbrief. Dan blijf je niet alleen gemakkelijk op de hoogte van interessante artikelen, nieuwe cursussen en leuke acties, maar ontvang je ook tijdelijk het exclusieve mystieke ebook 'De Tempel der Mensheid'.