Artikelen

De Tempel der Mensheid – Niveau 6

Overmand door angst kwam ik uit de laatste kamer en begon de klim naar het volgende niveau van de toren. Waar ik, toen ik het bereikte, met mijn Geleider de zestiende kamer binnenging. Hier zag ik een grote, robuuste toren voor me, en de meester van de toren en de bewoners genoten van hun veiligheid achter de kantelen van hun bolwerk. En ik zei tegen mezelf:

“Zo sluw lijkt de vaardigheid van de architect te zijn geweest dat deze toren niet zal vergaan tenzij de wereld vergaat.”

Maar weldra hoorde ik een groot gebrul, en ik zag een bliksemschicht afdalen uit een wolk, die de machtige toren trof, de zijkanten scheidden uiteen, en de meester en zijn bedienden werden op de grond gesmeten.

Vol verbazing riep ik uit: “Wat betekent dit teken?” Mijn Geleider antwoordde:


“Zie het teken van de val! De mens die spiritueel was, is de wereld binnengekomen en heeft de last van het materiële lichaam op zich genomen. Zie het symbool van de Geest van de Eenheid, die voor jouw ogen onzichtbaar is, geïncarneerd in de wereld die voor je zintuigen open staat.”

Toen het visioen voorbij was, volgde ik mijn Geleider naar de zeventiende kamer. Toen ik binnenkwam, voelde ik de adem van de lente op me. En mijn hart, dat bedroefd was bij het zien van de verwoeste toren, sprong op van vreugde. En terwijl ik keek, zag ik het visioen van een lieflijk meisje voor me. Haar gouden lokken waren gekroond met een diadeem van zeven sterren. Zij zat in het midden van een groene weide, versierd met de glorie van bloemen. En aan haar zijde stroomde het zuivere water van de aarde uit een fontein.

Toen opende het lieftallige meisje haar lippen en sprak. En mijn ziel was zo geroerd dat de tranen uit mijn ogen stroomden door de zachtheid van haar stem. Die leek op de muziek van een harp in de stilte van de nacht. Ze zei:

“Ik ben de stem van hoop in de wereld. Ik ben de eeuwige jeugd van de natuur. In de diepte van de materiële wereld bevindt zich het verborgen water dat opborrelt uit de fontein van onsterfelijkheid. De glorie van de zon heb ik opgenomen in mijn gouden lokken. Uit mijn diadeem van sterren laat ik de geest neerdalen in het lichaam van de mens. In zijn gevallen ziel adem ik de hoop op verlossing. Door mij verkrijgt de mens de moed te vechten tegen de slavernij waarin hij is geplaatst.”

Ik bleef lang nadenken over dit prachtige visioen, totdat mijn Geleider met zijn toverstaf het visioen deed verdwijnen. Daarna volgde ik hem naar de laatste kamer op dit niveau van de toren; de achttiende kamer.

Opnieuw bevond ik me in volkomen duisternis. Maar na een paar ogenblikken hoorde ik mijn Geleider tegen me zeggen: “Kijk, en je zult het zien.” Toen staarde ik opnieuw in de duisternis en een visioen verscheen dat mijn ziel vervulde met moedeloosheid. Want ik zag de wereld voor mij liggen, slechts verlicht door het bleke en ziekelijke licht van de maan. En de mens worstelde tegen de mens. En het wilde beest vocht tegen het wilde beest. En de reptielen van de aarde kwamen uit hun schuilplaatsen om hun prooi te verzamelen. In mijn verdriet schreeuwde ik hardop: “Wat betekent dit teken?”

Mijn Geleider antwoordde:

“Dit is de laatste fase. Dit is de ultieme afdaling van de Geest van de Eenheid in de diepten van de afgrond van ontkenning. Dit is het rijk van chaos. In de wereld krijgt het koninkrijk van de passies vrij spel. Dit is de triomf van de materie. Materie die de Geest absorbeert en op het punt staat deze te smoren.”

De aanblik van deze visie boezemde me zo’n grote angst in dat mijn ogen geen tranen hadden om te huilen en ik had het gevoel alsof er een berg materie op mijn ziel was gelegd om deze te verpletteren. Mijn geest bezweek onder deze spanning en ik viel flauw in de armen van mijn Geleider. Toen ik de controle over mijn zintuigen weer terug had, was het visioen verdwenen en als een kind werd ik uit deze kamer van wanhoop geleid. Toen ik aan de klim naar het volgende niveau van de toren wilde beginnen, bekeek mijn Geleider me en zei:

“Voordat we verder gaan, dien je eerst stil te staan en na te denken. Tot dusverre ben je door zes niveaus van de toren omhoog geklommen en heb je achttien kamers bezocht. Dit is de betekenis van wat je hebt gezien: in de eerste zes kamers heb je kennis opgedaan van de principes van het universum. In de volgende zes kamers ging je naar de wereld van de Wet en heb je kennis opgedaan van de geest van behoud. In de laatste zes kamers heb je kennis opgedaan van de rationele wereld van de feiten.

Alles dat je hebt gezien, heeft dit als betekenis gehad: de ademtocht van de Eenheid daalt af naar de afgrond van de duisternis. Wat je nu zult zien is het verlangen naar hereniging om de Geest van de Eeuwige terug te brengen naar de Eenheid van waaruit het voortkwam.”

 

Wordt vervolgd; houd onze website en Facebookpagina in de gaten voor deel 7.

Bron: “The Mystic Rose from the Garden of the King” door Sir Fairfax Cartwright

Deel 1: De Tempel der Mensheid – Niveau 1
Deel 2: De Tempel der Mensheid – Niveau 2
Deel 3: De Tempel der mensheid – Niveau 3
Deel 4: De Tempel der Mensheid – Niveau 4
Deel 5: De Tempel der Mensheid – Niveau 5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Advertentie