Gedichten

Zomerzonnewende

Wanneer de poort van de goden
gesloten wordt
en het licht
geen schaduw meer heeft
is er amper nog nacht

het ogenblik waarin alle eeuwigheid is
vervat
het eeuwige tegenwoordige
met noch tijd
noch ruimte
is

witte rozen worden gekoesterd

vuren worden
ontstoken
als schimmen van
hoop
de vlammen als bron van leven
worden geboren
in liefde

Vivaldi weerklinkt
als het afscheid
voor de welverdiende rust
met een blik
een handdruk
een omhelzing
wordt bezegeld

en wanneer de natuur
opnieuw ontwaakt
en de poort van de mensen
ontsloten is
keren we terug
en
zullen opnieuw vruchten uit
onze arbeid
leren putten

Guy Bottu
Achtbare Loge Catena Fraternitatis

Gerelateerde artikelen

Abonneer
Abonneren op
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline Feedbacks
Bekijk alle opmerkingen