Artikelen

Eenzaamheid

Heb je die oude man gezien?
Hij zit daar iedere dag aan de rand van ‘t park
Weer of geen weer, hij zit daar:
roerloos, bijna bevroren
Stil

Op zijn gezicht verdriet, pijn en gemis
De rug gebogen, zo lang al zwaar gebogen
Hij kan zich ’t niet meer herinneren
Zelfs als hij zou willen, dan zou het niet gaan
Hij zou de rug niet meer kunnen rechten
Te lang gebogen, onder een grote
Last

Lang scheen de zon, was alles goed
Was zij daar, zijn lieve vrouw, was er liefde
Omgeven door haar warmte bloeide hij
Genoot hij en gaf hij liefde terug
Ze waren verstrengeld
Een eenheid in
Liefde

Tot de storm kwam, tot de kou kwam
Van over de bergen
Het overviel hem, brak hem bijna
Boog zijn rug met diepe pijn
Het enige dat hij nu nog kan
Is mijmeren alsof ’t nog toen kon
Zijn

Hij lijkt gebroken maar dat is hij niet
Hij heeft de levende herinnering
Dat ontneemt niemand hem
Toch is hij eenzaam, want er is niets
Dat die leegte kan opvullen
Er is nu slechts
Eenzaamheid

Het zoete Geschenk van kinderen
Mocht hun niet overkomen,
hoe graag ze ’t ook wilden, zo
Vurig

Iedere dag wandelt hij alleen van ‘t lege huis
Het koude en nu troosteloos kale huis
Naar de rand van het park
Hij koopt iedere keer een bloem
Koestert die in zijn handen
Oude rimpelige koude handen
Verweerd

Omgeven door de grijze mist
Houdt hij de roos vast
Want deze plaats aan de rand van het park
Daar ontmoette hij haar
De liefde van zijn leven, zo lang
Geleden

Bij deze bank vroeg hij haar ten huwelijk
Op zijn knieën, bij de eerste sneeuw
Vele jaren terug in de Herfst
Nu is hij in de winter van zijn leven
In zijn hart brandt nog een vonk
Van de zoete en warme
Herinnering

“Nog even”… fluistert hij.. “nog even
En ik zie je weer, ziel van mijn ziel
Liefde van mijn liefde
Ik kan niet zonder je meer leven
Ik kan niet meer.. ben zo
Verlaten”

Hij kust zacht de roos op ieder blad
Legt het op de grond en knielt zwaar
Sluit zijn ogen, tranen vloeien,
één valt op de roos
en zij lijkt zich spontaan iets te openen
alsof zij antwoord geeft door de
roos

Het is gaan sneeuwen, de eerste sneeuw
van dit jaar en hij kijkt omhoog
Hij denkt aan toen, dat speciale moment
Dat was een Sternstunde
Ach, hij is even terug in dat ene
ogenblik

Hij staat op, weet dat iedere dag er één is
Dichterbij haar… de liefste van zijn leven
Hij schuifelt weg, draait zich nog eenmaal om
En mompelt…”dag roos, dag liefste ..
nog even”

Ik kom nu

 

John Kempen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Don`t copy text!

Word Vriend van de Mystieke School

Wil je verder lezen? Dat kan. Je kunt deze melding gewoon wegklikken, want wij doen niet aan betaalmuren.

Maar goede artikelen schrijven kost geld. Steun daarom onze missie als je ons werk belangrijk vindt.

Word Vriend van de Mystieke School